วันที่สอง 12 พฤษภาคม 2550

วันนี้ตื่นมาเพราะแอร์เค้ามาเสิร์ฟอาหาร
อาหารคงเป็นอาหารอินเดียแหล่ะ เป็นไก่ เรียกว่าอะไรหว่า ?
รสชาติดึกดึ๋ยมากๆๆ + + แต่ก็รับประทานเข้าไป
(เพราะความหิวเท่านั้นจริงๆ หึหึ)
หลังจากนั้นก็หลับไปซักพัก ตื่นมาอีกทีตอนเครื่องแลนด์
พอเครื่องแลนด์แล้ว เราตื่นเต้นมากกกกกกกกก
แบบ ที่นี่ ญี่ปุ่น !!!! เป็นบ้านนอกเข้ากรุงอย่างเห็นได้ชัด 555+
แบบ โอ้ววววววว ตื่นเต้นสุดชีวิต แล้วก็อารมณ์ดีมากๆเลย
ก็เดินเข้าสู่สนามบินนาริตะอย่างตื่นเต้น(555+)

เดินๆไปเรื่อยๆผ่านฉลุย พอมาถึงตรงตม.
ก็เตรียมตัวแล้วนะ เค้าก็ถามเราว่า พูดญี่ปุ่นได้มั้ย
(ด้วยภาษาญี่ปุ่น) เราก็บอกว่าพอได้(เป็นญี่ปุ่นเช่นกัน)
แล้วเค้าก็ขอดูพาสปอร์ต เราก็ยื่นไป
(หมอนี่มันพึมพำๆอะไรอยู่ไม่รู้ เกือบตลอดเวลา)
แล้วก็ขอดูตั๋วกลับ ตอนนั้นเราก็นึก ตั๋วกลับ อยู่ไหนหว่า
คือมันอยู่กับแอม เราก็ลืมว่าฝากไว้ ก็ขอโทษเค้าแล้วหาต่อ
มันก็ทำหน้าแบบ เมื่อไหร่จะหาเจอห๊ะ แม่คู๊ณณณ
ตอนแรกตกใจๆ ทำไมไม่มีว๊ะ เลยเดินไปถามแอม
พอเจออยู่ที่แอมค่อยโล่งหน่อย ก็ส่งให้มัน ตอนแรกยังเกรงๆ
มันก็พูดเป็นภาษาญี่ปุ่นกับเจ้าหน้าที่คนข้างๆว่า น่าเบื่อ น่ารำคาญจริงๆ
เอ่อ ................ ไอ้หน้าปลาจวด ................
.................... กูฟังชั้นรู้เรื่องโว้ยยยยยยย
พอได้ยินมันพูดงี้ จากหน้าหงอยๆ เปลี่ยนเป็นจ้องหน้ามันเลย
ไม่สนหรอกไอ้หน้าจืดเฮงซวยนี่ ก็เข้าใจนะว่าเซ็ง
แต่สีหน้าแบบนี้ใครเห็นก็รู้สึกแย่ทั้งนั้น ไอ้เฮงซวยยยย
เราไปยืนบ่นให้แอมฟังอยู่ข้างหลัง หลังจากผ่านไปแล้ว
หวังว่ามันจะรู้ว่าด่ามันนะ ไอ้จวดเอ้ยยยยย

มาถึงญี่ปุ่นวันแรกก็ได้ฤกษ์ด่าคนญี่ปุ่นไป 1 ยกใหญ่ๆ
แอมเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ว่า พี่นาโอะเคยพูดว่า
เค้ากลัวว่าถ้าแอมได้ไปญี่ปุ่นจริงๆ แอมจะรู้สึกเกลียดคนญี่ปุ่น
อื้มมมม พอเข้าใจนิดหน่อยแล้วสิ = =''

ก็เดินออกมา พี่นาโอะเอากระเป๋าให้หล่ะ คนน้อยมากๆ
เดินๆไปเรื่อยๆ ไปขึ้นรถไฟในสนามบิน
ต้องแบกกระเป๋าเดินทางใบเบ้อเร้อขึ้นรถไฟ - -*
ทุลักทุเลพอสมควรดีที่มันไม่หนักมากนะเนี้ยย
เป็นประสบการณ์ที่สนุกดี 555+

ตลอดทริปที่ไปพี่นาโอะเป็นคนกดตั๋วให้ตลอดเลย
นี่เราถ่ายรูปตั๋วรถไฟทุกใบมา เดี๋ยวจะลองรวมราคาดู
ต่อคนใช้ค่ารถไฟไปเท่าไหร่ตลอดทริปนี้ หึหึ 0 . 0

สังเกตที่นั่งเบาะเราจะเป็นสีแดง แต่ที่ถ่ายมาเป็นเบาะสีน้ำเงิน
รถไฟของญี่ปุ่นก็เหมือนบนรถเมลล์ไทยนี่หล่ะ
มีแยกที่นั่งสำหรับผู้สูงอายุด้วย ซึ่งโบกี้นึงจะมี 1 แถว
ตอนไปก็นั่งมองตรงนี้นะ ไม่มีเด็กๆไปนั่งเลย
มีแต่คุณลุง คุณป้าทั้งนั้นมีอยู่รอบนึงมีเด็กวัยรุ่นผู้ชายไปนั่ง
พอคุณป้าคนนึงขึ้นมา เด็กผู้ชายคนนั้นก็ลุกให้

พอขึ้นรถไฟ กรุ๊ปเรามี 12 คนนั่งกันเต็มที่นั่ง 2 ล็อคพอดี
บวกกับกระเป๋าเดินทางอันยิ่งใหญ่ของแต่ละคนแล้ว
แทบไม่มีคนมาย่างกรายแถวนี้เลย 555+
(ยกเว้นคุณป้าท่าทางไฮโซช่างพูด 2 คนนั้น = =
ป้าแกพูดไม่หยุดเลย ไอ้เราก็ไม่ได้ตั้งใจจะฟังหรอก
แต่ชีทั้งคู่พูดดังมากๆ ในขณะที่ในรถไฟมันเงียบกริบเลย
คุยกันตั้งแต่เรื่องความสวยความงาม ลูกหลาน โอ้ย อะไรนักหนา
พูดเก่งจริงๆให้ตาย แล้วกรรมของเวรแท้ๆ
คนข้างๆเราลุกไป 2 คนพอดี ได้ที่ให้ชีทั้งคู่อีก นั่งฟังกันยาวไปเลย = =)

มาลงที่สถานีคุรามาเอะ เราพักอยู่แถวคุรามาเอะ
ชื่อคุรามาเอะ โฮเตล(ตั้งชื่อง่ายดีจริงๆ แต่มันก็ใกล้สถานีมากๆ)
จากที่พักเดินไปสถานีคุรามาเอะประมาณ 3 นาทีเองมั้ง(หรืออาจจะน้อยกว่า ถ้าเดินไวๆ)
รูปแรกเป็นบรรยากาศข้างหน้าโรงแรม รูปที่สองเป็นป้าย เหมือนที่อยู่ ?
จะบอกว่าเป็นโรงแรมราคาประหยัดก็ได้นะ แต่นี่ก็สะดวกสบายดีแล้วหล่ะ
อีกอย่าง แถวนี้ไม่ค่อยมีคนด้วย ชอบๆ สงบดี อากาศก็ดี๊ดี

หลังจากเอาของฝากไว้ที่ล็อบบี้ก็ถึงเวลาของอาหารเช้า
เดินไปไม่ไกลเลยจากที่พัก จะมีร้านอาหารให้เลือกเต็มไปหมด

ตอนเดินออกมา มีคุณยามมาปั่นจักรยานวนเวียนอยู่ด้วย
เค้าก็เค้ามาถามว่า เป็นคนเกาหลีหรอ ว้ายยยย
หน้าชั้นเป็นเกาหลีได้หรอเนี่ย(5555+)
พอบอกว่าเป็นคนไทยก็พยักหน้าหงึกหงัก ยิ้มแล้วก็จากไป

แล้วพี่นาโอะก็เลือกร้านนี้ Dennys (คุณลุงที่อยู่ในรูปคุ้นๆเนอะ 555+)

ภายในร้านอาหารมีขายของกระจุ๊กกระจิ๊กด้วยอ่ะ
มีตุ๊กตาสติชงี้ มารีงี้แล้วก็ขนมหน้าตาน่ารักๆทั้งหลาย
พนักงานร้านนี้คนที่ยืนตรงแคชเชียร์น่ะ
หน้าเหมือนไอ้เฟิร์นมากกก ฟันงี้เหยินใช่เลย 5555+
ยังบอกแอมเลย ไอ้เฟิร์นมันมีญาติที่นี่ป่าววะ พิมพ์เดียวกันเล๊ย 55555+

ไอซ์ที ของเราเอง รู้สึกว่าจะคิดผิดมากๆที่สั่ง
มันจืดมาก ไม่รู้จริงๆว่าเครื่องดื่ม + อาหารที่นี่ ไม่เน้นหวานเลย
บ้านเราไอซ์ที จะติดหวานเล็กน้อย พอกล้อมแกล่ม
แต่ที่นี่ไอซ์ทีก็ไอซ์ทีจริงๆ แปลตรงตัวเลยคือ ชาเย็น
ก็เป็นแค่ชาใส่น้ำเงิน แล้วชาญี่ปุ่นนี่คือ อย่างจืด
ก็เลยได้บทเรียนตั้งแต่วันแรกว่า ควรสั่งโค้ก ไม่ก็น้ำเปล่า เวิร์คสุด = =''

เป็นออมเล็ตของกิ ไม่ได้กินเองหรอก ถ่ายของคนอื่นเค้ามา 555+
ดูเยิ้มๆ น่ากินเนอะ ไม่รู้อร่อยมั้ย แต่เหมือนว่าจะไม่? ^^''
(สังเกตจากการที่กินเหลือทั้งๆที่หิวกันมากมาย)

สปาร์เก็ตตี้อะไรหว่า ลืมๆ จริงๆมันก็อร่อยนะ
แต่ก็เลี่ยนสุดๆ ขนาดไม่มีซอสอะไรราด ยังเลี่ยนได้เลย

มันเป็นเรื่องผิดปกติมาก ที่มามื้อแรกก็เหลือซะแล้ว = =''

อันนี้ห้องน้ำใน Dennys

ความไฮโซของมัน ปุ่มฉีดโอชิริ 555+ สุดๆเล๊ย

หลังจากกินเสร็จก็เดินทางต่อ โปรแกรมวันนี้คือที่โอไดบะ !!

ถ่ายมาเพราะ มันเป็นคำว่า อุเอดะ 555555+

รูปบนมีชื่อชี่ด้วย มีตัวโคชิ 5555+ เท่ห์ๆ

ตั๋วรถไฟอีกใบ ใบแรก 170+210 = 380 แล้วนะ 380 นี่ต่อคนนะเนี้ย
มี 12 คน เฮือกกกก ซีดกันเลยทีเดียว = =

พี่นะ ไอซ์ และพี่อีฟและอีกรูปคนที่นั่งหลับแบบเนียนๆคือพี่นาโอะ
คนญี่ปุ่นนี่นะ พอขึ้นรถไฟก็ต้องหา activities อะไรซักอย่างทำ
สังเกตทุกวัน เค้าต้องทำอะไรซักอย่างจะไม่ค่อยนั่งเหม่อลอยเหมือนบ้านเรา
ที่เห็นหลักๆก็คือ หลับ (เช่นลุงนาโอะในรูป เป็นต้น) อ่านหนังสือเล่มเล็กๆ
ส่งเมลล์ เล่นเกมส์มือถือ ฟังเพลง สังเกตว่าถ้าที่ตัวเค้าไม่มีหนังสือ ไม่ได้ฟังเพลง
ไม่ได้หยิบมือถือออกมากด ก็เลยตัวเลือกเดียวเลยคือ นั่งหลับ (แล้วไม่เลยสถานีด้วย เจ๋งกันจริงๆ)

มาต่อรถไฟที่ชิโอโดเมะ

พี่นาโอะกดอยู่คนเดียว จริงๆก็อยากลองมั่งนะ แต่กลัวทำเสียเวลา = =

เอ่อ เมื้อกี้ 380+310 = 690 แล้วนะ ตั๋วสวยแฮะๆ

ซ้ายคือเจ้าของได ขวาก็น้องสาวเจ้าของได =')

ข้ามเรนโบว์ บริจ มองๆแล้วโอไดบะสวยมากๆ
ดูทันสมัย สมกับเป็นเมืองใหม่ มีทั้งตึกทั้งสวน ลงตัวมากๆ สวยๆ

มาเที่ยวที่ห้าง DECKS มีสวนสนุกด้วยนะในนี้
(ทำไมรูปนี้เสื้อชั้นมันพองๆวะ ดูเบี้ยวๆพิลึก)

ไหนๆก็มาแล้ว เอาซะหน่อยๆ คริๆ

ค่าเข้าเฉยๆ ก็ ผู้ใหญ่ 500 เยน เด็ก 300 เยน
ถ้าเป็นแบบพาสปอร์ต เล่นได้ทุกเครื่องเล่น ผู้ใหญ่ 3,300 เยน เด็ก 3,100 เยน
แล้วก็มีราคาตอนกลางคืนด้วย ผู้ใหญ่ 2,300 เยน เด็ก 2,100 เยน

สำหรับพวกเราแล้ว คงไม่มีเวลาเล่นเครื่องเล่นทุกชนิดหรอก
ก็เลยเสียแค่ค่าเข้าไปดูข้างใน คนละ 500 เยน กะแอม

ลายเซ็นวินส์ ตั้งแต่ปี 2001 เปิดมา 4 ปี+ แล้วสิถ้างั้น
ข้างในยังดูใหม่ๆอยู่เลย เจ๋งแฮะๆ
เครื่องเล่นในนั้นก็น่าสนุกหมดหล่ะ แต่คิวที่รอมันยาวมากกก
ก็เลยเดินทั่วๆกันก่อน (จากการสังเกตของเราเอง
คนที่มาส่วนใหญ่เป็นคู่รักที่มาเดททั้งน้านนนนน
มันช่างน่าอิจฉาตาร้อน ไม่ไหวๆๆ)

* 0 * ตู้พุริ ราคา 400 เยนแต่งได้นานมาก แต่ละตู้
ก็มีลูกเล่นไม่เหมือนกัน เราถ่ายตู้ตรงกลางไป
ดูซิเนี้ย ฝีมือเราเอง 555+ ไม่รกนี่ไม่ใช่เราล่ะ
แต่งยังไงก็ได้ให้มันรกๆอ่ะ ใช่เลย =')

เห็นตรงนี้แล้วฮา เราเป็นคนเสนอเองว่าอยากเข้าบ้านผีสิง
ซึ่งพอเดินเข้าไปแล้ว รู้สึกคิดผิดนิดๆ น่ากลัวโคตรรรรรรรร
ชั้นบนสุดเหมือนละแวกผีสิง มีแต่บ้านผีสิงทั้งน้านน
เราเลือกที่จะเข้าอันนี้ คนน้อยดี

พอไปต่อ จริงๆมันเข้าได้ทีละ3 คน แต่ตอนนั้นมี 5 คน
ก็เลยแบบ โอเนะไก้ๆ เค้าก็ยอมเว้ย ฮู้วววว
(โอเนะไก้ = ประมาณว่า Please ><)
อันนี้มันเหมือนเป็นหนังผีของเค้ามั้ง ไม่เคยเห็น
คงดังนิดนึงแหละ ไม่งั้นคงไม่มาทำเป็นบ้านผีสิงแบบนี้
พอถึงคิวเรา เค้าก็มาพูดๆ ตอนแรกพูดญี่ปุ่นเฉยเลย
แล้วเราก็พูดภาษาไทยกันอยู่ เค้าก็เลยเปลี่ยนเป็นอังกฤษโดยฉับพลัน 555+
เค้าก็อธิบายๆ แล้วเอามือถือมาให้ ต้องมีใครซักคนถือไว้
เถียงกันใหญ่ ไอซ์ถือเด่ะ พี่อีฟถือเด่ะ สุดท้ายก็พี่อีฟถือ ซวยไป 555+
เหมือนว่าจะมีคนโทรเข้ามาในมือถือ (แค่คิดยังหลอน = =)
พอเดินเข้าไป เค้าก็เดินมาอธิบายต่อไป No Return, O.K. ?
เอ่อ ตอนนั้นก็ตอบไปอย่างมั่นใจมากว่า O.K.! อ่ะนะ
พอเข้าไป ชักอยากรีเทิร์นแล้วดิ่ โคไว่มากกกกกกกก
(โคไว่ = น่ากลัวนะค่า) สุดๆๆๆๆ จำห้องไม่ได้ล่ะ เข้าไปก็มัวแต่ผลักกัน 555+
เฮ้ย เดินดิ่! เฮ้ย ใครนำที! แว๊ก! อย่าหยุดสิ!
ทุกคนล้วนก้าวขาไม่ออก จำไม่ได้ล่ะใครซักคนถึงกะเข่าอ่อน
น่ากลัวมากกก พอเดินไปซักพัก ก็มีคนวิ่งไล่ตามอ่ะ แว๊กกกกกกกก
เราอยู่หลังสุด สติกระเจิง ดันพวกข้างหน้าให้วิ่งๆ ก็ดันไม่ไป
เพราะข้างหน้าก็ไม่ค่อยกล้าเดินต่อกัน = = เรานี่แบบ แว๊กกกกกกก
แหกปาก จะวิ่งนำก็กลัว มืดจริงๆ จำได้ว่าเราตะโกนตลอดทาง
ไม่เป็นไรๆๆๆ ไม่ใช่ของจริงงง อะไรพวกนี้ล่ะ 5555+

ยังไม่จบ ก็เดินมาจนถึงทางเลี้ยวโค้ง
พอผลักๆกันไป (ไม่ใช้เดินนะ ใช้ผลักๆกันไป เกาะเป็นกลุ่มก้อนมาก 555+)
ก็เจอทางมืดๆ ยาวเลย แล้วมันแบบ โล่ง มืด แล้วมองปลายทางไม่เห็น
ใครจะกล้าเดินไปวะ น่ากลัวชิบเป๋ง = =
ตรงนี้ล่ะ ที่น่ากลัวที่สุด โฮกกก เรายังแอบสั่น
มีคนไม่ยอมเดินต่อด้วย 555+ เราก็พูดๆ ไม่เดินก็ไม่ได้ออกไปนะ!
แบบ ตอนนั้น อยากออกไปจากที่นี่แล้ว พอแล้ววว กลัวแล้ววว คิดแค่เนี๊ยะ!
พอเดินไปก็มีคนมาวิ่งไล่ตามอีก แว๊กก ใส่ตีนหมาเลย กลัวแล้วๆๆๆ
พอเห็นแสงสว่างเท่านั้น นี่เหมือนสวรรค์เลย โล่งงงงง มากกกก
ออกมานี่ หายใจแทบไม่ทัน 555+ ขำมากๆ แต่ละคน สติกระเจิง

ก็เลยมาขอพี่คนนี้ถ่ายรูปไว้ คนที่อธิบายตอนแรกนั่นหล่ะ
สงสัยไอ้ผีที่วิ่งตามคนที่ 2 นี่คนนี้แน่ๆเลย เห็นตัวสูงๆ
ซักพักก็เห็นมีพนักงานผู้ญ ตัวเล็กๆมาเปลี่ยน ก็เลยเดาได้อีกว่า
ไอ้ผีตัวแรกที่วิ่งตามก็คงเป็นคนนี้แหละ เล่นเอาซะ วิญญาณจะหลุด = = บรื๋ออ

กาจาปอง ไปกดตู้ซินนาม่อนมาด้วย 100 เยนเอง

พุริอีกรอบก่อนออก ตู้นี้ไฮโซ มีแว๊บๆ ด้วย คิระๆ

ถ่ายกะแอม 2 คน หน้าแป้นแล้นมาก 555+

เดินต่อ มุ่งหน้าสู่ Palette Town

สวยยยย บรรยากาศดีมากๆ
(แอบสังเกตอีกหล่ะ ว่าคู่รักเยอะมากๆๆๆ)

พอใช้ได้นะ แต่ลิปตันดีกว่าเย๊อ

เตรียมตัวขึ้นกระเช้า (คนในป้ายนี่คนที่เล่นละครพีนี่น่า ที่เป็นเอริ)

วันนี้หน้าเหี่ยวมากมาย เครื่องสำอางค์ลบไม่พอยังเลอะอีก ว๊ากๆๆ
ก็เลย หน้าโทรม สภาพไม่เหลือความเป็นคนอย่างที่เห็น หน้าจืดสุดๆ

ทิวทัศน์สวยๆจากเบื้องบน

กระเช้าสีฟ้าคือของพวกพี่นะ เรายังแปลกใจเลยว่าตอนขึ้นเนี้ย
เราก็เดินมากะพวกพี่อีฟ เป็น 6 คน จะขึ้นกระเช้าเดียวกันก็ได้
แต่ตอนนั้นเราเดินนำไปกะแอมก่อน ไอซ์ก็เดินตามมานะ
แต่พอเรากะแอมขึ้นไป เค้าก็ปิดประตูกระเช้าเฉยเลย
ไอ้เราก็งง ... ให้เรามาสวีทกับแอม 2 คนซะงั้น 5555+
ดีๆ ส่วนตัวดี ก็เลยบ้าๆบอๆกันบนนั้นซะเต็มที่เลย
เห็นที่ป้ายบอกว่า ใช้เวลา 16 นาทีแหน่ะถึงจะหมุนรอบ

อีกรูปที่เห็นเป็นยอดลางๆก็คือโตเกียว ทาวเวอร์หล่ะ
เป็นอีกจุดหมายปลายทางของวันนี้ =')

ที่ญี่ปุ่นนี่เค้าชอบอะไรที่คัลเลอร์ฟูลจริงๆนะ เราเองก็ชอบเหมือนกัน =')

เดินกลับมาที่ DECKS ตอนแรกจะได้กินร้านนี้ ซูชิ >____<

เห็นแล้วก็อยากกินนะ แต่คนเยอะมากๆ พี่นาโอะก็เลยต้องเปลี่ยนร้าน
ตอนนี้สงสารพี่นาโอะมากๆ เค้าเหนื่อยอยู่แล้ว ยังต้องมาเครียดอีก T^ T
ร้านแถวนั้นมันเต็มหมดเลย เพราะมันก็เป็นเวลาดินเนอร์ด้วย
สุดท้ายก็มาลงเอยที่ชาบูชาบูราคาแบบว่า แพงมากมายมหาศาล
เป็นชาบูชาบูบุฟเฟ่ รวมๆแล้วไม่รู้กี่หมื่นเยนที่จ่ายไป แพงมากกกก

ไอซ์ก็ป่วนมากที่นี่ แต่ก็ตลกดี เฮฮาๆ
คุณป้าที่นี่ก็น่ารักด้วย เค้าก็ถามเราว่าเป็นคนประเทศไหน
พี่นาโอะก็บอกว่าเป็น กาคุเซ ฮู้ว ลดอายุให้เราด้วย 555+

ยังๆ ยังไม่ยอมหมดวันซักที เดินกันขาลากเลย ดึกแล้วด้วยนะเนี่ย ดูสิ มันมึดแล้วนะ!

อ่ะ 680 + 310 + 170 = 1160 วันนี้แค่ค่ารถไฟก็คือคนละ 1,160 เยนเข้าไปแล้ว

แว๊บ วิ่งมาถ่ายรูปซะหน่อย

ว้ายยยยยย กรี๊ดดดดดดดด ไม่อยากจะเชื่อเลย
ตัดสินใจถูกจริงๆที่มาตอนกลางคืน
ตอนแรกจะมาตอนเช้ากัน โดยส่วนตัวเราชอบวิวกลางคืนมากกว่า
โฮกกก ตอนเห็นภาพนี้อยู่ตรงหน้านะ ขนลุกมากๆเลย
ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา เรายังไม่ค่อยรู้สึกนะว่าเราอยู่ที่ญี่ปุ่นแล้วนะ
แต่พอแค่เห็นโตเกียว ทาวเวอร์แล้วเท่านั้นแหละ
มันปรี๊ดดดขึ้นมาจากไหนไม่รู้ ความรู้สึกแบบว่า ...
นี่แหล่ะ ญี่ปุ่น !!! ตอนนี้ชั้นอยู่ญี่ปุ่น !!! อะไรแบบเนี๊ยะ 55+ บ้าจริงๆเลยชั้น

ทางข้าม มีทางเฉพาะจากจักรยานด้วย อากาศที่นี่น่าปั่นจักรยานมากๆเลยนะ
ถนนหนทางก็เอื้ออำนวย ดีๆ ถนนโล่งๆแตกต่างจากบ้านเราลิบลับเลบ

อยู่ในช่วงเดินไปโตเกียว ทาวเวอร์ >___<

ถึงแล้ว !!!

ตั๋ว คนละ 800 เยน รู้สึกว่าถ้าจะขึ้นไปสูงกว่านั้นก็ต้องเสียเพิ่มอีก

นี่พยายามมือนิ่งที่สุดแล้วหล่ะ ได้แค่นี้แหล่ะ สุดความสามารถแล้วจริงๆ
สวยมากเลย มากๆๆๆๆๆเลย ใครจะไปคิดว่าจะได้เห็นกับตาตัวเองเร็วขนาดนี้!
เราหลงใหลวิวกลางคืนมากๆ โดยเฉพาะวิวกลางคืนที่ญี่ปุ่นแล้ว
นี่หล่ะ สุดยอดเลย! มีความสุขมากๆจริงๆ T ^ T

แอมถ่ายให้

ก่อนจะลงก็ไปซื้อของที่ระลึกเล็กน้อย
น่าเสียดาย ไม่มีเวลาซื้อเสื้อยืด เสื้อยืดรูปโตเกียว ทาวเวอร์สวยมากๆ
มาเห็นตอนลงมาแล้ว มันสายไป T ^ T'' เอาไว้คราวหน้าๆ
จะได้มีจุดประสงค์ในการกลับไปอีก 555+

โตเกียว ทาวเวอร์ ฝีมือตัวเอง T ^ T'' ปลื้มมม

ขากลับนี่ก็ มีคนบ่นอิดออด ว่าไม่อยากเดินแล้ว
จริงๆเราก็เมื่อยนะ แต่เราไม่อยากบ่น
เห็นหน้าพี่นาโอะ เราก็ไม่อยากทำตัวเหนื่อยต่อหน้าเค้าหรอก
อีกอย่างนี่มันญี่ปุ่นนะ จะเดินรับลมกันหน่อยจะเป็นไรไป
นี่ขนาดเดินมาทั้งวัน เหงื่อยังไม่ออกเลยซักนิด อากาศเย็นมากกก
สุดท้ายพี่นาโอะก็ต้องเสียเงินโดยใช่เหตุอีกครั้งโดยการกลับโดยแท็กซี่

เฮ้อ = = เราอ่ะไหวนะ แต่รู้สึกจะมีคนที่ไม่ไหว
แท็กซี่ที่นี่ สตาร์ทที่ 660 เยน หรือ 191 บาท แพงมากมายยย
แถมมิเตอร์ขึ้นทีละ 80 เยน คือ ขึ้นทีละ 23 บาท
แม่เจ้าโว้ย แพงมากมาย แล้วขึ้นไวมากๆ
จากโตเกียว ทาวเวอร์ มาถึงที่คุรามาเอะ ก็เสียไปประมาณ 2,300 เยน
หรือเท่ากับ667 นี่แค่คันเดียวนะ แล้วแยกกันไป 3 คัน
อีกคันแท็กซี่แอบพาหลงเล็กน้อย เสียไป 3,000 กว่าๆเยน = =
แค่ค่าแท็กซี่ก็หมดไปหมื่นเยนแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่ควรเสียเลยจริงๆ เฮ้อ = =

ก็มาเช็คอิน ขึ้นไปเอาของ เราอยู่ห้อง ? (ลืม 555+)
เดี๋ยวค่อยเอารูปเลขห้องมาเพิ่มทีหลังแล้วกัน

มี 3 เตียง เราอยู่ห้องเดียวกับ แอม แล้วก็ไอซ์ นอนเตียงกลางเลย =')

ออกไปช้อปปิ้งที่ LAWSON มา 555+
ไปสอยปิโน่มาลอย อร่อยดีๆ

โคฮี กิวนิว เห็นแล้วนึกถึงพีจริงๆ

พุดดิ้งแสนอร่อย อยากกินอีกกกก
มีในละครจุนด้วยนะ 5555+ ฮามากๆตอนเห็น
เฮ้ย! อันนี้ชั้นเคยกินแล้ว 555+

เป็นสาหร่ายที่แอมสอยมาจากลอสัน

หน้าตาแบบนี้ อร่อยมากเลย เคี้ยงแล้วกรุบกริบ
ชอบๆ ในไทยไม่มีแบบนี้อ่ะ เปรี้ยวๆด้วย ชอบๆ

กระป๋องโค้กแบบยาว แบบยาว 110 เยน แบบสั้นก็ 110 เยน
ก็ต้องกดแบบยาวสิ (แสดงความงก 555+)

ผ่านไป 1 วัน เหนื่อยมากมายเลยวันนั้น (ทำรูป + พิมพ์รีพอร์ตก็เหนื่อยพอกัน)
เหลืออีกตั้ง 3 วัน (จะเป็นลม = =) เอาไว้จะทยอยๆลงแล้วกันน้า
เหลือรูปอีกบานเลยล่ะ เอาไว้ถ้านึกอะไรออกจะมาพิมพ์เพิ่มด้วย
อยากจะเก็บประสบการณ์ทุกๆอย่างเอาไว้ =')

..

..